Sunday Times Books LIVE Community Sign up

Login to Sunday Times Books LIVE

Forgotten password?

Forgotten your password?

Enter your username or email address and we'll send you reset instructions

Sunday Times Books LIVE

Reney Warrington

@ Sunday Times Books LIVE

‘n Nuwe skets geskryf vir (en gepubliseer deur Litnet)

Oom Toon en tannie Rienie
.
.
1982. Dit is die jaar wat ek oom Toon en tannie Rienie ontmoet. Dit is ook die jaar wat my bababoetie gebore is. Die twee gebeurtenisse is vir ewig aan mekaar verbind, maar dit is die oom en die tannie oor wie ek wil praat.My broer se geboorte was die begin van die einde vir my familie. RB is met ’n defek gebore en moes inderhaas Bloemfontein toe vir rugoperasies, breinoperasies en weke en weke in die hospitaal. Die dokters het (verkeerdelik) voorspel dat hy ’n 100% normale lewe sou lei. Etters.

Daar was nie geld in die familietjekrekening vir weke en weke se verblyf in Bloem nie. Ook het ons niemand in Bloem geken nie. My ma was egter vriende met die hele Kroonstad. (Sy bel absoluut almal op hul verjaarsdae. Of jy nou al afgeskei is, moeilikheid gemaak het, of lelik was met haar, sy sal jou op jou verjaarsdag bel.) Kort voor lank vind ons uit ons ken wel iemand in Kroonstad wat iemand in Bloem ken. Ja, oom Toon en tannie Rienie.

Kort na my boetie Bloem toe is, kom my ma dus te stane voor die voordeur van onbekende vriende hoog aanbeveel deur bekende vriende. Toon en Rienie neem haar in en gee vir haar blyplek, kos, tannie Rienie se kar en hul albei se vriendskap. No questions asked.

Halfpad deur die drama word ek en my sussie ingelig ons moet gaan groet. RB is sterwend. So kom ons ook te staan voor Toon en Rienie se voordeur. Ek onthou daardie eerste kuier soos gister. (By the way, my bababoetie het dit toe deurgehaak.)

Oom Toon was ’n panel beater wat na jare sy eie panel beating-besigheid kon begin. Hy was vir my negejarige brein ’n sewe voet lange reus. Sy hare was teruggekam met grease, sy vel opgevreet deur porfirie, maar daar was drie ander dinge omtrent oom Toon wat my eindeloos beïndruk het: (1) Die tatoe van ’n meisie in ’n baaikostuum op sy voorarm! (2) Volgens legende is sy bynaam Toon oor sy groottoon af is. Die legende het nie vertel hoe hy die toon verloor het nie. (3) Sy sagte glimlag as hy hulle TV-speletjies vir hierdie armgatkind moes opstel. Ek het hulle Pacman op, op gespeel.

Tannie Rienie was kort en koeëlrond en ’n huisvrou van formaat. As sy op ’n kleur vir ’n kamer besluit, het sy besluit. Dan was alles, van die lakens tot die mat, van die mure tot die meubels, pers en net pers. Ek het ’n paar benoude oomblikke gehad, laat in die nag, wanneer ek moes kamerverlaat en alles is pers in die pers kamer of groen in die groen kamer. Dit kon oorweldig.

Tannie Rienie het nie gespeel met ontbyt nie. Die tafel moes wankel. (Jare later het ek verneem die vrygewigheid was nie ’n uitsondering nie. Nico, hul enigste, en Toon het elke dag so geëet.) Daar was spek en eiers. Wors en tjops. Pap natuurlik. Sampioene, tamaties, en ek verbeel my aartappel ook. Alles het gedryf in botter of vet. Ons was bepaald naar na so ‘n ontbyt, want jy kan nie ongeskik wees en nie iets van alles probeer nie.

Oom Toon en tannie Rienie was groot aanhangers van Cora Marie. My ouers was meer Rina Hugo-, Gé Korsten0tipes. Tog as ons in die sitkamer sit en Toon en Rienie die Cora Marie-plate uithaal, het my ma en pa met erns saam geluister. Laat ek net waag om my oë te rol, dan kry ek ook daardie kyk van my ma wat sy al die buurtkinders mee banggemaak het.

In elk geval, mettertyd moes my ma terugkom Kroonstad toe. Ek en my sussie het vermoedelik my pa mal gemaak. My ma kon met ’n geruste hart kom kuier, want Rienie het ingestaan vir haar. Na werk het sy RB elke dag in die hospitaal gaan bad en vir hom die skoon kleertjies aangetrek wat sy gewas, gestryk en gebring het. Wanneer sy by die huis kom, het sy dadelik gebel en verslag gelewer oor watter pakkie hy dra, hoe pienk hy was en of hy al enigsins gereageer het op enigiets.

Oor die jare was daar talle opvolgondersoeke in Bloem. Ons het nooit weggery van die plot af sonder ’n kattebak vol groente nie. Nooit het die twee mense enigiets in ruil daarvoor gevra of verwag nie. Dit sou inderdaad ’n belediging, asook ’n onbegonne taak, wees om hulle te probeer vergoed vir hulle vryheid van gees.

Oom Toon en tannie Rienie is Sondagaand vermoor. In die plaashuis wat hulle gehuur het. Vir ’n bakkie. Miskien ’n TV.

www.reneywarrington.co.za

twitter

facebook

Nuutste rubriek vir Netwerk24

http://www.netwerk24.com/stemme/2015-01-07-wanneer-boetie-nie-suurstof-kry-nie

Some of my pics featured on Litnet. New work by Hannelie Coetzee.

http://www.litnet.co.za/Article/hannelie-coetzee-op-uitstalling-by-bookbedonnerd-2014

www.reneywarrington.co.za

twitter

facebook

A few reference pics for my new manuscript, so far, called 2048

My tweede Netwerk24 rubriek

Ek was lanklaas hier! Jammer. Ek werk hard aan ‘n 3de manuskrip. Yes, die eerste een is uit. Die tweede een word nou oorweeg. So hou duim vas.

Hier is my tweede rubriek vir Netwerk24.

http://www.netwerk24.com/stemme/2014-11-04-ons-poskantoor-woonstelblok-en-die-harde-slag

My take on the Cape Town Roller Girls

To read the article and see more pics to go http://www.litnet.co.za/Article/2013-cape-town-roller-derby

For the Cape Town peeps

Blue is the warmest colour REVIEW

Written for and published by www.litnet.co.za

There is a lot of controversy surrounding the production of this film – and the root of it all is present in the film itself.

Lea Seydoux, one of the leads, said she felt “like a prostitute” during filming. “The director has all the power. When you’re an actor on a film in France and you sign the contract, you have to give yourself, and in a way you’re trapped.” Seydoux did not attend the New York premiere.

The explicit scenes left the break-out star of the film, Adèle Exarchopoulos, feeling “embarrassed” and “ashamed”.

Julie Maroh, author of the book Blue Angel,which the film was based on, called the 10-minute sex scene “a brutal and surgical display, exuberant and cold, of so-called lesbian sex, which turned into porn, and me feeling very ill at ease”. Her possible explanation? “It appears to me this was what was missing on the set: lesbians.”

Director Abdellatif Kechiche hit back by threatening not to the release the film and perhaps even sue Seydoux for her comments. Very classy, indeed.

With this in mind I attended the first South African screening of the film, which formed part of the Out in Africa Film Festival and I was left, conflicted. Even though there are absolutely brilliant aspects to the 3-hour epic, there is a creepiness to it that I am struggling to pin down.

The brilliant bits

Kechiche manages to subtly capture the essence of a scene. Whether it is a party, Pride, an intimate conversation or a violent argument, he just gets it right.

He has perfected filming extra-long, meandering dialogue-heavy scenes, scenes that would normally have been totally boring, in a way which is absolutely engrossing. Intimate, almost mundane conversations have you spellbound. It is a combination of the brilliant script, the close-up shots, the casting choices, and apparently sometimes 100 takes for a single scene.

Filming a crowd without making it look like a set with actors, is difficult. Not for Kechiche. He captures the energy, the passion, yet makes it feel intimate, as if you are there. The same goes for the back-and-forth dinner party banter. It flows, it is natural. It doesn’t feel like a scene in a film, but like the dinner party you attended a few nights back.

He captures both the innocence and the malice of high school children, the intensity of young love, how difficult coming of age can be, and the problems of a class system.

The bad

Sometimes the “rawness” of the film was too much to bear. Cinemagoers were initially grossed out by, and then laughing at, the amount of mucus dripping from Exarchopoulos’s nose throughout the various crying scenes. So much so that no one could concentrate on what was actually being said, or portrayed. It has popped up in many other reviews. How well does that serve your film?

Even though Adèle Exarchopoulos is an incredible acting talent and a delight to watch on screen, after two hours, which felt like 13 hours, I had had enough of her close up, the shots of her sleeping and her derriere in the camera (during walking, sleeping, sex, etc). I just wanted her to stop crying, get over herself and move on with her life, and even perhaps off screen.

The creepiness

In writing this review, I was faced with two options: I could say nothing about the sexual content and be inauthentic. Or I could voice my concern and either be labelled a prude or a whining lesbian. I’m going to go right ahead and state my case. Remember, I don’t speak for all the lesbians on this planet.

I found the sex scenes ridiculous, very clinical and devoid of any real connection between the two leads. In fact, it spoiled the film for me. It was not sensual, not representative of the clumsiness of young love or the emotional intensity between two women. I agree with Maroh that it felt like a porn movie. You just needed some cheesy 70s music.

I also found the extent of the sex scenes gratuitous and shot from a leering, creepy point of view, which must obviously, then, be Kechiche’s point of view, as he is in complete control. Exarchopoulos had barely turned 18 when they shot the film. So yes, she was of age, and she consented to it, blah, blah, blah, yet I cannot help but feel that close-up shots of her labia were exploitative and unnecessary.

There, I’ve said it.

Conclusion

The gratuitous, voyeuristic sexual content unfortunately overshadows the brilliance of the film.

Die antie in #49

Geskryf vir en gepubliseer deur www.rapport.co.za

My ma voer nog altyd elke mank, afvlerk-siel wat oor haar pad kom. Al het sy dit self nie breed nie. Ek het lankal ophou baklei. Toe sy by haar nuwe kompleks intrek en een van die wagte R60 wil leen, het ek oë gerol en onder my asem gebrom. Sy het die geld uitgehaal wetende dat sy dit dalk nie weer gaan sien nie. Die wag het die skuld R20 op ’n slag afbetaal en ek moes my gebrom sluk.

Die eerste wag sê wel toe vir die tweede wag dat die antie in #49 hulle goedgesind is. So leen sy hier en daar geld uit, maak sy soms ’n oproep namens hulle en stuur sy ’n faks of twee. Dit kos haar mos niks, is haar redenasie.

My boetie is fisiek en verstande­lik erg gestrem en my ma sorg al 30 jaar vir hom. Hy kon nog altyd self uit sy rolstoel uit “maneuvre”, maar so ’n paar maande terug verswak hy tot op die punt waar hy hulp nodig het.

Uit desperaatheid roep my ma een van die wagte om te help. Soos ’n kosbare skat tel Lukas my boetie oor op die bed. Toe my ma ’n fooitjie belowe, wys Lukas dit van die hand. Sy help hulle dan altyd, so hulle sal die antie in #49 verniet help.

Die stelsel werk goed. Sy loer by die agterdeur uit en die manne hardloop nader. Een van haar nuwe vriende word toe wel siek en hy word vervang deur ’n onbekende wag wie se Engels maar sukkel.

Huiwerig stop my ma by die hek, kry haar storie reg en roep die wag nader. Sy wil nog verduidelik, toe sê hy, hy weet van alles. Die ander wagte het hom ingelig.

#49 is deel van die job.

Book Beer Party in Joburg

Sunday, 27 October, 11am!

I’ve done the lecture halls, the interviews, the festivals and the book stores. (And was left feeling rather traumatised!) This time around I’m having a party. So I’ve joined forces with artisan brewery, Smack! Republic, to launch the English translation of my novel. In other words, I will be selling books, and they’ll be selling beer! Doesn’t that just sound perfect? Rock up.

www.reneywarrington.co.za

www.smackrepublic.com